Tussen droom en werkelijkheid zit design en grenzeloos samenwerken

Ik kan mij voorstellen dat niet veel mensen direct een gevoel hebben bij de combinatie van design en bestaand vastgoed. Maar als ik mij weer mag storten in de Dutch Design Week in Eindhoven, dan verbaas ik mij er elk jaar weer over wat je daar kunt leren voor het omgaan met bestaand vastgoed. Als je rondloopt op de Graduation Show van de Design Academy dan tref je niet alleen het afstudeerwerk aan maar ook de afstudeerders die graag bereid zijn een toelichting op hun werk te geven. Wat te denken van glas dat door warmte minder transparant wordt. Dan hebben we ook geen (lelijke) zonweringen nodig, dan gaat dat vanzelf door het opwarmen van de vloeistof tussen de glasbladen. De vele mogelijkheden van 3D printing waardoor je verloren gegane unieke stukken eenvoudig kunt namaken en plaatsen. Portretten van steden en wellicht gebouwcomplexen door een patchwork van foto’s, in dit geval 700 stuks, te verwerken in een groot gewoven kleed. Vele projecten in de circulaire economie.

Het is ook nog moeilijk een keuze te maken uit alle activiteiten. Wat mij bijzonder trof is hoe een verloren gegaan gebouw weer tot leven kan komen. Peter Wever heeft net een boek uitgebracht over het Philips Paviljoen op de Wereldtentoonstelling 1958 in Brussel. Hij heeft niet alleen het gebouw en de totstandkoming beschreven maar ook de verhalen opgehaald van oude Philips medewerkers die er aan en in hebben gewerkt. Bij zijn zoektocht heeft hij ook verloren gewaande films gevonden. Twee afgestudeerden uit Italië hebben ruim 2 jaar gewerkt aan de een verbeelding van dit gebouw in virtual reality waardoor je, met Oculus bril, ook nu zelf kunt ervaren hoe het is om door het gebouw te lopen. Mensen die het zelf hebben meegemaakt in 1958 raakten ontroerd om het nogmaals te mogen beleven. Nog even en de stichting ALICE kan met behulp van 3D printen het gebouw echt in Eindhoven herbouwen.

Ook heb ik genoten van de kick-off van de Nederlandse Erfgoed Manifestatie (NEM). Dit wordt een laboratorium voor cultuurhistorici, monumentenzorgers, ambachtslieden, conservatoren, vormgevers, architecten, wetenschappers, bouwers en toeleveranciers die actief bezig zijn met erfgoed. Een woord dat ik koester, erfgoed. Dat gebruikt men om zaken duiden die mensen waarderen, zich mee identificeren en willen bewaren voor toekomstige generaties; het belang wordt door de maatschappij bepaald en gedragen. Er is dus veel meer erfgoed dan monumenten. De les die wij daar hebben geleerd is dat we moeten durven dromen. En dat we dan op zoek moeten naar mensen die met ons mee willen dromen. Je kunt elkaar stimuleren om resultaten te boeken die je niet voor mogelijk hield. Peter Clausman van de School of Mavericks heeft ons dat spelenderwijs laten ervaren en ik ga die ervaring met jullie delen bij de komende Renda Events.

Renda
Renda is een netwerk dat helpt om duurzamer, innovatiever en beter te investeren in bestaande bouw. Renda gaat over renovatie en transformatie.


deze column is gepubliceerd op

Delen: